Curacao

Mijn start op Curaçao was niet zo heel geweldig; het vliegtuig vertrok 3 uur te laat, ik moest nog eventjes onverwachts 35 dollar vliegtax betalen en het hotel dat ik had gereserveerd was prachtig maar zo lawaaiig dat ik geen oog heb dichtgedaan de eerste nacht.
Op maandag had ik om 8 uur al de eerste afspraak met Mariska die al afscheid had genomen op haar stage maar mij nog een rondleiding zou geven omdat er in september weer 2 van onze studenten stage gaan lopen. Om kwart voor 8 stond ik voor mijn hotel en daar kwam een bruinverbrande Mariska aangescheurd in haar auto. Voor haar was dit bezoek een extra afscheid want dinsdag zou ze terug gaan naar Nederland ; met gemengde gevoelens want ze heeft het hier zo geweldig gehad dat ze in februari weer terug wil om haar afstudeeropdracht hier te gaan doen. Als een volleerd wereldreiziger reed ze door het drukke verkeer naar haar stage-instelling terwijl ze vertelde over haar ervaringen op dit prachtige eiland. Ondertussen keek ik me de ogen uit; het is hier veel groter en drukker dan ik had verwacht.
De SGR groep is een stichting waar gehandicapte kinderen en jong volwassenen worden bezig gehouden en geactiveerd. Mariska had een afspraak voor me geregeld met de opleidingsfunctionaris en daarna kreeg ik een rondleiding over het terrein; uit de reacties van de medewerkers bleek dat ze erg op Mariska gesteld waren en dat ze goed had gefunctioneerd, altijd fijn om te horen!
Om half 11 was ik terug in mijn hotel waar het helaas niet lukte om een andere kamer te krijgen. Joanny, de eigenaar van het stagebureautje dat hier stages voor ons regelt, kwam om 11 uur en zij bracht me naar een ander hotel dat midden in het centrum ligt met uitzicht over zee en zonder het lawaai van het drukke verkeer.

Daarna hebben we bijgepraat, gelunched aan het water en vervolgens ben ik de floating bridge overgestoken waar Gwendeline op mij wachtte, de andere stagiaire.
Ook zij heeft hier zelf een auto (zonder vervoer begin je hier niet veel) en samen reden we naar de nieuwe vestiging van haar instelling. Gwen is Antilliaans dus zij spreekt vloeiend Papiaments en dat heb je bij deze instellingecht nodig. Ze werken met drop-outs die weer in het gareel gebracht moeten worden en Gwen heeft het vak al aardig onder de knie en ook helemaal haar plek gevonden hier. Ze doet zelfs nog wat extra werk in de gevangenis met jongeren die daar zitten!

Om een uur of 4 kon ik inchecken in mijn nieuwe hotel en na uurtje bij het zwembad werd ik opgehaald door Nico Ruder, de supervisor van Gwen en Mariska. We hebben eerst wat gedronken aan het water, daarna in een hele leuke tent en toen had hij een tafel gereserveerd in Pampas, een hotel op een vlonder in het water waar we heerlijk hebben gegeten en veel over werkzaken hebben gesproken.

De volgende dag stond Joanny weer voor het hotel om me naar kinderoord Brakkeput te rijden, een instelling voor jongens tussen de 6 en 21 jaar…Vorig jaar heeft daar een studente van ons zeer succesvol stage gelopen en in september gaat er weer eentje heen. We kregen een warm welkom en een uitgebreide rondleiding en ik mocht filmen! Ook op deze plek is genoeg te leren voor onze maatschappelijk werk student; ze kan zowel met de maatschappelijk werker als met de orthopedagoog (die net uit Nederland is gekomen en er ook vroeger stage heeft gelopen) meedraaien.

Daarna heeft Joanny me nog wat meer van het eiland laten zien, onder andere de plek waar stagiaires wonen. Ik wist het wel als ik nog jong was! We hebben weer gezellig gelunched samen, nu aan het strand, en we zijn nog lang niet uitgepraat over supervisie, stages en dergelijke.
Gelukkig hebben we morgen nog meer tijd samen.

Vanmiddag heb ik mijn mail beantwoord, verslagen nagekeken, even gezwommen en daarna Paul en Marius ontmoet op het Wilhelminaplein waar het stikt van de Nederlanders..
Nu zit ik in de lobby van het hotel en het zweet gutst van mijn hoofd, zo warm is het hier. Op de foto’s een indruk van dit eiland, het is niet met woorden te beschrijven!